Ναι ναι ναι αλήθεια λέω!
Μόνο ως δώρο μπορώ να το δω. Σκεφτείτε το λίγο. Σας αρέσουν όλα τα δώρα που σας χαρίζουν; Ακόμα και αν σας αρέσουν τα κρατάτε συνέχεια στα χέρια σας; Και με αυτά που δε σας αρέσουν τι κάνετε;
Πριν από αρκετούς μήνες αποφάσισα να δω τη μετανάστευση ως δώρο. Δε μου χαρίστηκε ακριβώς, πάλεψα πολύ να το καταφέρω αλλά τσουπ να 'μαι στη Μελβούρνη με τα μάτια γουρλωμένα να ρουφάω νέες εικόνες, νέες πληροφορίες και εμπειρίες!
Όπως κάθε τι στη ζωή μας, το να αφήσεις το σπίτι σου, να βάλεις όλο το βιος σου σε δυο βαλίτσες (δε φαντάζεστε πόσο προσπάθεια θέλει να τα χωρέσεις όλα σε δυο βαλίτσες) και να αρχίσεις τα πάντα απ' την αρχή, έχει τα καλά του και τα κακά του. Τα κακά θα σας τα πω κάποια άλλη στιγμή...στα καλά να επικεντρωθούμε τώρα.
Στη αρχή είναι το ταξίδι. Προσωπικά έχω κάνει μόνο δύο ταξίδια στη ζωή μου, ένα για αναψυχή και ένα επαγγελματικό. Το να βρεθώ ξαφνικά λοιπόν σε μια άλλη χώρα, σε μια τόσο πολυπολιτισμική πόλη όπως η Μελβούρνη, κρύβει μια περιπέτεια βρε αδερφέ. Με μάγεψε με πολλούς τρόπους η πόλη. Ζωντανή, έντονη, μαγική και παράλογη όλα σε ένα. Στους δρόμους της θα συναντήσεις ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης, ο καθένας με τη δική του ιστορία, καλλιτέχνες που παίζουν μουσική, φοιτητές που διαβάζουν ξαπλωμένοι στο γρασίδι στα πάρκα, κωπηλάτες στο ποτάμι και κουστουμάτους Αυστραλούς που περπατούν ξυπόλυτοι (μη με ρωτάτε...).
Μετά είναι η γλώσσα. Ναι λίγο πολύ όλοι μιλάμε Αγγλικά, αλλά όταν πρέπει να το κάνεις κάθε μέρα φαίνεται λίγο δύσκολο στην αρχή. Ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να κάνει γραμματικά λάθη, αλλά σε σχέση με το πως ήμουν στην αρχή έχω 100% βελτίωση. Δε σκέφτομαι πια στα Ελληνικά, η γλώσσα φεύγει από μόνη της, αν βρεθώ σε μια παρέα δεν προσπαθώ να "προλάβω" τη συζήτηση αλλά συμμετέχω, και ευτυχώς έχω συναδέλφους πρόθυμους να με διορθώσουν και να μου μάθουν το σωστό. Και εγώ είμαι τυχερή, ήρθα σε μια χώρα που μιλούν Αγγλικά. Αν πήγαινα κάπου αλλού; Θα είχα ήδη στο βιογραφικό μου μια ακόμη γλώσσα.
Σε ό,τι αφορά την καθημερινότητα και το πρακτικό κομμάτι αυτής της αλλαγής ο κατάλογος είναι μακρύς και θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα αλλά το σημαντικό κομμάτι είναι άλλο.
Η εμπειρία αυτή με άλλαξε. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Με έβγαλε έξω από το μικρό μου κουτάκι που λέγεται πατρίδα, οικογένεια και ό,τι άλλο αυτό περικλείει και με πέταξε στα βαθιά να μάθω να κολυμπαώ (με τους καρχαρίες παρέα, στην Αυστραλία ήμαστε).
Εδώ δεν υπάρχει μόνο ένα σωστό, υπάρχουν πολλά. Εδώ μπορεί να ζουν για να δουλεύουν και όχι να δουλεύουν για να ζουν, αλλά εκεί που δουλεύουν τους σέβονται, τους εκτιμούν, η γνώμη τους μετράει και είναι όλοι ίσοι. 10 χρόνια σερβιτόρα και barista πρώτη φορά δουλεύω σε ένα περιβάλλον που δεν υπάρχει γκρίνια, γκρίνια για τους πελάτες, γκρίνια για το προσωπικό...μόνο εγώ μόνη μου γκρινιάζω καμιά φορά και επειδή ακριβώς είμαι η μόνη απλά σταματάω...το σκέφτομαι...."γιατί σκας;" και συνεχίζω.
Εδώ μακριά από όλα μαθαίνεις να εκτιμάς ξανά απλά πράγματα. Πράγματα που θεωρούσες δεδομένα,χαζά και εύκολα. Είπαμε όλα είναι τόσο διαφορετικά που τίποτα δεν είναι δεδομένο, πόσο μάλλον εύκολο.
Ήρθα στη Μελβούρνη με δυο βαλίτσες, και μέσα σε 8 μήνες έχω στήσει σπιτικό ολάκερο. Είχα πολύ βοήθεια, από ανθρώπους που πριν δεν ήξερα, δεν είχα καμία σχέση, δεν ήμασταν καν φίλοι, και εδώ έγιναν η οικογένεια μου. Από το ζευγάρι που μας φιλοξένησε στην αρχή (αρμένικο το κάναμε 6 μήνες σπίτι τους), το μεγαλύτερο ζευγάρι που γνωρίσαμε εδώ και μας άνοιξε το σπίτι και την αγκαλιά του και έγιναν οι γονείς που δεν έχουμε εδώ, τους συνομηλίκους που σαν και εμάς ήρθαν λίγους μήνες πριν, μέχρι τη συγκάτοικο που μας ανέχεται, όλοι βάλανε το λιθαράκι τους για να λέω πως σήμερα έχω επιτέλους το σπίτι που τόσα χρόνια τώρα προσπαθούσα να στήσω και ποτέ δεν τα κατάφερνα.
Η μετανάστευση είναι το δώρο μου. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε, αν θα αντέξουμε μακριά από τους δικούς μας, αν θα μπορέσουμε μια μέρα να πούμε πως είμαστε ευτυχισμένοι και ας είμαστε μακριά, ξέρω πως ακόμα και αν γυρίσω πίσω θα μπορώ να κοιτάξω το εαυτό μου στον καθρέφτη και να πω "Μπράβο". Μπράβο που το προσπάθησες, μπράβο που έδωσες στον εαυτό σου την ευκαιρία να δει τα όρια, τις αντοχές και τις δυνατότητες του. Μπράβο που είχες τα κότσια στην τελική.
Το ταξίδι αυτό είναι η δική μας προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Ίσως αν το ξανασκεφτόμουν αν έβρισκα έναν προορισμό λίγο πιο κοντά στην Ελλάδα, σίγουρα αν το ξανασκεφτόμουν θα το έκανα ξανά και ξανά και ξανά όλο από την αρχή. Για την εμπειρία, για την προσπάθεια, για τις προοπτικές, γιατί μεγάλωσα μαθαίνοντας πως τίποτα δε μας χαρίζεται και όλα θέλουν τον κόπο τους.
Η μετανάστευση λοιπόν είναι το δώρο μου. Το δώρο που έκανα στον ευατό μου και θα το έκανα πάλι. Μπορεί να μην έχει ωραίο περιτύλιγμα, να μην ήταν ακριβώς ότι ζήτησα από τον Άη Βασίλη, αλλά έχει την αξία του και ας είναι απ΄τα δώρα που καταχωνιάζουμε βαθιά σε συρτάρια.
.....Ραντεβού στην Ιθάκη....
Εδώ δεν υπάρχει μόνο ένα σωστό, υπάρχουν πολλά. Εδώ μπορεί να ζουν για να δουλεύουν και όχι να δουλεύουν για να ζουν, αλλά εκεί που δουλεύουν τους σέβονται, τους εκτιμούν, η γνώμη τους μετράει και είναι όλοι ίσοι. 10 χρόνια σερβιτόρα και barista πρώτη φορά δουλεύω σε ένα περιβάλλον που δεν υπάρχει γκρίνια, γκρίνια για τους πελάτες, γκρίνια για το προσωπικό...μόνο εγώ μόνη μου γκρινιάζω καμιά φορά και επειδή ακριβώς είμαι η μόνη απλά σταματάω...το σκέφτομαι...."γιατί σκας;" και συνεχίζω.
Εδώ μακριά από όλα μαθαίνεις να εκτιμάς ξανά απλά πράγματα. Πράγματα που θεωρούσες δεδομένα,χαζά και εύκολα. Είπαμε όλα είναι τόσο διαφορετικά που τίποτα δεν είναι δεδομένο, πόσο μάλλον εύκολο.
Ήρθα στη Μελβούρνη με δυο βαλίτσες, και μέσα σε 8 μήνες έχω στήσει σπιτικό ολάκερο. Είχα πολύ βοήθεια, από ανθρώπους που πριν δεν ήξερα, δεν είχα καμία σχέση, δεν ήμασταν καν φίλοι, και εδώ έγιναν η οικογένεια μου. Από το ζευγάρι που μας φιλοξένησε στην αρχή (αρμένικο το κάναμε 6 μήνες σπίτι τους), το μεγαλύτερο ζευγάρι που γνωρίσαμε εδώ και μας άνοιξε το σπίτι και την αγκαλιά του και έγιναν οι γονείς που δεν έχουμε εδώ, τους συνομηλίκους που σαν και εμάς ήρθαν λίγους μήνες πριν, μέχρι τη συγκάτοικο που μας ανέχεται, όλοι βάλανε το λιθαράκι τους για να λέω πως σήμερα έχω επιτέλους το σπίτι που τόσα χρόνια τώρα προσπαθούσα να στήσω και ποτέ δεν τα κατάφερνα.
Η μετανάστευση είναι το δώρο μου. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε, αν θα αντέξουμε μακριά από τους δικούς μας, αν θα μπορέσουμε μια μέρα να πούμε πως είμαστε ευτυχισμένοι και ας είμαστε μακριά, ξέρω πως ακόμα και αν γυρίσω πίσω θα μπορώ να κοιτάξω το εαυτό μου στον καθρέφτη και να πω "Μπράβο". Μπράβο που το προσπάθησες, μπράβο που έδωσες στον εαυτό σου την ευκαιρία να δει τα όρια, τις αντοχές και τις δυνατότητες του. Μπράβο που είχες τα κότσια στην τελική.
Το ταξίδι αυτό είναι η δική μας προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Ίσως αν το ξανασκεφτόμουν αν έβρισκα έναν προορισμό λίγο πιο κοντά στην Ελλάδα, σίγουρα αν το ξανασκεφτόμουν θα το έκανα ξανά και ξανά και ξανά όλο από την αρχή. Για την εμπειρία, για την προσπάθεια, για τις προοπτικές, γιατί μεγάλωσα μαθαίνοντας πως τίποτα δε μας χαρίζεται και όλα θέλουν τον κόπο τους.
Η μετανάστευση λοιπόν είναι το δώρο μου. Το δώρο που έκανα στον ευατό μου και θα το έκανα πάλι. Μπορεί να μην έχει ωραίο περιτύλιγμα, να μην ήταν ακριβώς ότι ζήτησα από τον Άη Βασίλη, αλλά έχει την αξία του και ας είναι απ΄τα δώρα που καταχωνιάζουμε βαθιά σε συρτάρια.
.....Ραντεβού στην Ιθάκη....
