Η αρχή του ταξιδιού

"Σκέφτομαι να φύγουμε από Ελλάδα...να πάμε κάπου αλλού...τι λες;"

Αυτή ήταν η φράση που μου πρωτοείπε ο Νίκος και φυσικά η απάντηση μου ήταν "Αποκλείεται!"

Τα σκέφτομαι τώρα και γελάω. Ποιος θα μου το έλεγε ότι μερικούς μήνες μετά θα του έλεγα " Που θες να πάμε;"

Αποφασίσαμε να φύγουμε 3 χρόνια πριν. Τα βάλαμε κάτω, ψάξαμε τι θέλουμε και τι πιστεύουμε πως θα μας ταιριάξει καλύτερα και η απόφαση βγήκε. Αυστραλία...θα πάμε Αυστραλία.

Αρχίσαμε να το ψάχνουμε, να δούμε αν γίνεται και με ποιον τρόπο χωρίς ακόμα να ξέρει κανείς τίποτα. Και σιγά σιγά όσο η σκέψη ωρίμαζε και φαινόταν εφικτό το σχέδιο αρχίσαμε να το ανακοινώνουμε. Οι αντιδράσεις πολλές και ποικιλόμορφες. Άλλοι δε θελαν καν να ακούσουν (αν αγνοήσεις το πρόβλημα θα πάψει να υπάρχει), πολλοί γέλασαν, κάποιοι συμφώνησαν...κάνεις δεν πίστεψε πως το εννοούμε και είναι πολύ πιο κοντά απ' όσο νομίζουν...και οφείλω να ομολογήσω πως υπήρχαν στιγμές που ανήκαμε σε αυτούς.

Από εκείνη τη μέρα όμως η πραγματικότητα μας άλλαξε. Οι μέρες περνούσαν με τη σκέψη αυτή στο πίσω μέρος του μυαλού πάντα και οι νύχτες περνούσαν με διάβασμα....πολύ διάβασμα αδερφάκι! Η ιστοσελίδα του υπουργείου μετανάστευσης της Αυστραλίας έγινε το μόνιμο ανάγνωσμα μας...και δεν το λες και ελαφρύ. Τι χαρτιά χρειάζονται, πόσα λεφτά, με ποια βίζα να φύγουμε, θα έχουμε μέλλον, μπορούμε να μείνουμε; Όλα αυτά πήραν πολλούς μήνες ψάξιμο, πολλά ξενύχτια και πολλές αϋπνίες. Και όσο ψάχναμε τα διαδικαστικά δε νομίζω πως μας έμεινε χρόνος και χώρος για τα αισθηματικά.

Στο μεσοδιάστημα πήραμε πολλές αποφάσεις...παντρευτήκαμε (μη μείνουν και οι γονείς με τον καημό) και κάθε μέρα φτάναμε όλο και πιο κοντά στο στόχο.

 Και ένα βράδυ το Νοέμβρη το 2013 πια, το τηλέφωνο χτυπάει και ο ατζέντης σου ανακοινώνει πως εγκρίθηκε η βίζα! Δε θυμάμαι αν υπήρξε πραγματικά μια στιγμή που χάρηκα με την ανακοίνωση αυτή. Εννοώ πραγματική χαρά. Θυμάμαι πως κλείνοντας το τηλέφωνο, ξάπλωσα πάλι στο μαξιλάρι μου, κοίταξα τον Νίκο και άρχισα να κλαίω. Ήταν πραγματικά η πρώτη στιγμή σε όλο αυτό το ταξίδι που η πραγματικότητα με κοιτούσε κατάματα και η λέξη "ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ" χόρευε μπροστά μου. Το κακό και καλό ταυτόχρονα είναι πως μας έμενε ενάμισης μήνας μέχρι να φύγουμε και δεν είχα χρόνο να το σκεφτώ πολύ και να το επεξεργαστώ. 

Από εκεί και μετά όλα μπήκαν στη γρήγορη κίνηση. Να βγάλουμε εισιτήρια, να βρούμε σπίτι, να προλάβουμε να δούμε όσους περισσότερους γίνεται πριν να φύγουμε...

Κάπου εκεί άρχισαν τα αποχαιρετιστήρια πάρτι... Έξω για ποτό με τον έναν, για φαΐ με τον άλλο, έναν γρήγορο καφέ με τον τρίτο και φωτογραφίες να ανεβαίνουν στο Facebook, πολλές φωτογραφίες να μην ξεχάσουμε τίποτα μετά. Η μεγάλη μου χαρά είναι πως ήμασταν μες τα Χριστούγεννα, τελευταίες γιορτές με φίλους και συγγενείς, να προσπαθείς να μοιράσεις το χρόνο σου ισάξια σε όλους και να φύγεις με όσες περισσότερες χαρούμενες στιγμές. Ναι, μπορώ να πω πως νιώθω τυχερή που φύγαμε μετά τις γιορτές και πήρα στις αποσκευές μου μόνο χαρούμενες στιγμές.

21 Γενάρη μαζευτήκανε όλοι στο αεροδρόμιο να μας αποχαιρετήσουν. Μέσα σε λίγα λεπτά, σε ένα βλέμμα και μια αγκαλιά προσπαθείς να χωρέσεις τις λέξεις όλου το κόσμου, " Σ' αγαπώ", "Θα μου λείψεις", "Δε θέλω να φύγω αλλά πρέπει" και πάνω απ' όλα "Μη με ξεχάσεις!", λέξεις που θέλεις να πεις μα δε λες ποτέ γιατί δε θα κάνει τίποτα πιο εύκολο. 
Μέσα στο αεροπλάνο μπορώ να πω πως έζησα τη συγκλονιστικότερη στιγμή της ζωής μου, όταν πετώντας  πάνω από τη Μύκονο η πραγματικότητα χτύπησε το Νίκο, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω πόσο είχε καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει, και λύγισε. Είναι από εκείνες τις στιγμές που ξέρεις πως τα παίζεις όλα για όλα, πως δεν έχει γυρισμό, πως τα πράγματα μπορούν να πάνε ή πολύ καλά ή απίστευτα στραβά και πως δεν υπάρχουν λόγια να μοιραστείς με το άλλον για να νιώσει καλύτερα. Το μόνο που κατάφερα να πω είναι " Μαζί...". Αν τον έκανα να νιώσει καλύτερα δεν ξέρω ακόμα...αν είναι αρκετό, ο καιρός θα το δείξει.
Οι πρώτες μέρες στη Μελβούρνη ήταν γρήγορες, με πολλά πράγματα να πρέπει να γίνουν, με πολύ jet lag να μας βασανίζει, και μια νέα πραγματικότητα που πρέπει να μάθεις τα πάντα απ' την αρχή.  
Τα πιο απλά καθημερινά πράγματα γίνονταν και αυτά δύσκολα....να περάσεις το δρόμο, να ρωτήσεις πως θα πας κάπου, να πάρεις το λεωφορείο...ακούγονται αστεία τώρα αλλά δε ήταν. Θυμάμαι το πρώτο βράδυ που έψαχνα στον ουρανό να βρω τη Μεγάλη 'Αρκτο και δε μπορούσα, και το γέλιο του Νίκου και Αλέκου (που μας φιλοξενούσε) όταν μου είπαν πως δε μπορώ να δω από αυτό το ημισφαίριο. Χαζή ξανθιά βλέπεις. 30 χρόνια μαθαίνεις πράγματα που σε αυτή την πλευρά του πλανήτη σου είναι άχρηστα!
Δε θα αρνηθώ πως ο πρώτος καιρός είχε και πολλά ωραία πράγματα. Καινούρια πόλη, άλλη κουλτούρα και ο ενθουσιασμός να τα δεις και να τα μάθεις όλα τεράστιος. Ευγενικοί άνθρωποι, ο οδηγός του λεωφορείου σου λέει καλημέρα και όταν βλέπει το βλέμμα της απόγνωσης γιατί έχεις χαθεί, να σταματάει και να έρχεται με χάρτη να σε βοηθήσει. Ακριβώς όπως στην Ελλάδα ένα πράγμα. Ο ενθουσιασμός για το άγνωστο και το καινούριο κινητήριος δύναμη και λίγο ο πόνος απαλύνει, αν και πάντα μετράς τις ώρες διαφοράς για να πάρεις τηλέφωνο, να ακούσεις γνώριμες φωνές και μοιραστείς τις εμπειρίες σου.

Σήμερα...

Σήμερα είναι μια απ' αυτές τις μέρες.

Από αυτές τις μέρες που όλα σου φαίνονται τόσο μακρινά και τόσο κοντινά ταυτόχρονα. Από αυτές που όλα είναι κουβάρι μες το μυαλό σου. Αναμνήσεις, συναισθήματα, θέλω και πρέπει και νιώθεις πως θα σκάσεις σαν πολυκουνημένο κουτάκι αναψυκτικού.

Ξυπνάς και η πρώτη σου σκέψη είναι "Α πάλι εδώ είμαι; Ακόμα εδώ είμαι;"...μακριά από όλους και όλα, μακριά από την ίδια σου τη ζωή. Και σφίγγεις τα δόντια, και λες "Δεν πειράζει για καλό είναι..." και βάζεις το χαμόγελο στα χείλη να περάσεις άλλη μια μέρα, να κάνεις πάλι ό,τι πρέπει για να γίνει καλύτερο το αύριο, ξεχνώντας το τώρα, με το μυαλό αγκιστρωμένο στο χθες βαθιά χωμένη στις αναμνήσεις...

Μεγάλο πράγμα οι αναμνήσεις...τα αξιοπερίεργα του μυαλού. Θυμάσαι το ίδιο πράγμα πάντα αλλά κάθε φορά νιώθεις διαφορετικά. Η ίδια ανάμνηση μπορεί να είναι συννεφάκι να σε πάει ψηλά ή βαριά αλυσίδα να σε τραβάει στο βυθό. Χαρά και νοσταλγία μπλεγμένα σφιχτό κουβάρι να σε τραβάνε στο φως και το σκοτάδι ταυτόχρονα. Μα πώς μπορεί μια ανάμνηση που ξεχειλίζει ευτυχία να πονάει τόσο πολύ; Πρόσωπα, φωνές, μυρωδιές και χρώματα που ζεις και ξαναζείς μες το μυαλό σου, να μην ξεχάσεις κάτι, να μη χαθεί καμία μικρή λεπτομέρεια, γιατί είναι ο μόνος κρίκος, γιατί μόνο μες το μυαλό σου μπορείς να είσαι με φίλους και οικογένεια πια. 

Σήμερα ...σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες που ξεχνάς τη ζωή σου εδώ, τους νέους φίλους, τις νέες εμπειρίες και το μέλλον  που σε περιμένει και τα συγκρίνεις όλα με το παρελθόν. Σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες που φοβάσαι πως γίνεσαι και εσύ παρελθόν...παρελθόν στις ζωές όλων αυτών που άφησες πίσω,  μια απλή ανάμνηση που δεν ξέρεις αν την φέρνουν στο μυαλό τόσο συχνά όσο θα ήθελες. 

Σήμερα...

Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα, που η ανάμνηση μια άλλης ζωής θα είναι κινητήριος δύναμη για μια καινούρια...

....απλά ....

..............."Μη με ξεχάσεις!" ...